هر کس در هر کجا به این حقیقت تلخ پی ببرد که زندگی را از او ربوده اند، در حقیقت به آنجا تبعید شده است؛ حتی اگر آنجا زادگاه و وطن او باشد.هر کس در سرزمینی زندگی کند که هیچگونه سنخیتی با آداب و رسوم و فرهنگ مردم آن سرزمین نداشته باشد،در حقیقت به آن سرزمین تبعید شده است.بهشت هم خودش دست کمی از تبعیدگاه نداشت،جایی که آزاد نباشی با حوای عزیزت آزادانه بگردی و کسی نپایدت که چه میکنی و چه میخوری، مخوف ترین تبعیدگاه است.«آدم به جرم خوردن گندم با حوا
شد رانده از بهشت
اما چه غم
حوا خودش بهشت است»