حضور هیچ ملایم

مدتي است شبها از خواب مي پرم و غرق يك شگفتي عميق، صورتم را لمس ميكنم، چشمانم را و موهايم را و مي روم به ابعاد ديگري از اين هستي غم انگيز. از خودم فاصله ميگيرم و سياره ي زمين را مي بينم كه بر مدار خورشيد و در ميان بي نهايت سياره و ستاره ي ديگر بي تفاوت به رنج ها و دلواپسي هاي ما در حال چرخش است. به پروانه نگاه ميكنم و به دخترم كه دعوتشان كردم بيايند و همراهي ام كنند در اين چرخش بيهوده تا تنها نباشم. باز هم مي روم، مي روم تا انتهاي اين چرخش و زماني كه باز مي ايستد و ديگر هيچ چيزي نخواهد بود، بجز يك سكوت بي پايان و ابدي... كاش در آن لحظه فقط مي شد براي چند دقيقه ب...

خودش بود، مگر مي شود او را با كس ديگري اشتباه بگيرم، مگر مي شود؟ چه لحظه هايي را با هم گذرانديم، چه روزهايي، چه ماه هايي، چه سال هايي. يادم مي آيد آخرين بار سفري داشتيم به سرزمين كودكي ام. ويرانه اي كه فقظ بقاياي باقي مانده گواهي مي داد زماني اينجا زندگي جاري بوده است. به درختي رسيديم، تنها يادگار باقي مانده ي خانه ي پدري كه آواز چند پرنده بر فراز آن نمي گذاشت بروم به آن سوي سكوت و خاطره. و درختان هنوز ايستاده اند/ و پرندگان از فراز آن/ به خرابه هاي خاطرات ما مي نگرند گفتم دوباره تكرارش كن و او تكرار كرد. شكارچي ماهري بود در شكار لحظه هايي اينچنين بديع، ا...